การทำทาน

 

ทาน คือ การให้  อันเป็นเจตนาสละ สิ่งใด สิ่งหนึ่ง ทั้งที่เป็นการสละ ที่เป็นวัตถุ รูปธรรม และเป็นการสละ ให้สิ่งที่เป็นนามธรรมมีการให้ ปัญญา ความเข้าใจ เป็นต้น

คำว่าให้ ไม่ได้หมายถึงจะต้องเป็นกุศลเสมอไป  บางคนให้ เพื่อแลกเปลี่ยน  ให้เพราะตั้งใจจะทำร้าย    ขณะที่ให้   ไม่ใช่กุศล  ไม่ได้มีเจตนาสละ ที่เป็นอโลภะ ที่เป็นกุศลจิต     แต่เป็นการให้สิ่งใดสิ่งหนึ่งด้วยจิตที่เป็นอกุศล แต่การให้ที่เป็นกุศลก็มี เป็นทาน ดังนั้นเมื่อให้ ไม่จำเป็นจะต้องเป็นกุศลเสมอไปค่ะ นี่พูดถึงคำว่า ให้  แต่เมื่อกล่าวถึง คำว่าทาน คือเจตนาสละวัตถุ อันเป็นอโลภะ คือ ความไม่ติดข้องในขณะนั้น ด้วยจิตที่เป็นกุศล    ขณะนั้นที่เป็นทาน จะต้องเป็นกุศลเสมอค่ะ

-วัตถุทาน  การให้ การสละวัถตุสิ่งของเพื่อประโยชน์สุขแก่ผู้อื่น เพราะบุคคลผู้ควรแก่การรับทานนั้นมีมาก   ถ้ามีโอกาสที่จะสละวัตถุสิ่งของเพื่อประโยชน์สุขแก่ผู้อื่นแล้ว ก็ย่อมเป็นสิ่งที่ควรทำ เป็นการช่วยเหลือเกื้อกูลกันให้ไม่เดือดร้อนในชีวิตประจำวัน

-อภัยทาน   เป็นการให้ความไม่มีภัยแก่ผู้อื่น      ไม่มีวัตถุสิ่งของที่จะให้      แต่ก็ควรพิจารณาว่า จะยากกว่าการสละวัตถุทานหรือไม่?   เพราะเหตุว่าอภัยทาน เป็นการสละความเห็นแก่ตัว สละความรักตัวในการที่ไม่ให้อภัยในความผิดของคนอื่น  หรือในความบกพร่องของคนอื่น   ขณะที่ไม่อภัยให้บุคคลอื่น   ขณะนั้นเป็นเพราะรักตัวเอง ที่ทำให้ไม่สามารถจะอภัยในความผิด   หรือในความบกพร่องของคนอื่นได้       ลึกลงไปจริง ๆ  เป็นเพราะความรักตัว    ความยึดมั่นในตัวตนนั่นเอง,         การสละความเห็นแก่ตัวขั้นอภัยทาน ทำให้สละความคิดร้าย   สละความแค้นเคือง  สละความผูกโกรธ  สละความไม่หวังดี   สละความไม่เป็นมิตร  สละความไม่เกื้อกูล  สละความไม่มีน้ำใจ  ต่อคนอื่น

-ธรรมทาน การให้ธรรมเป็นทาน  คือ การให้ความรู้ ให้ความเข้าใจ   ให้ความเห็นถูกในธรรมะ  ชี้แนวทางที่ถูกต้องให้        จะเห็นได้ว่า กุศลธรรมทั้งหลายจะเจริญขึ้นได้ ก็เพราะธรรมทาน    เป็นการเกื้อกูลให้ผู้อื่นได้มีความเข้าใจถูกเห็นถูก     และเมื่อมีความเข้าใจถูกเห็นถูกแล้ว       ความดีประการต่าง ๆ  ก็จะเจริญขึ้นคล้อยตามความเห็นที่ถูกต้องด้วย